vrijdag 7 mei 2010

Criminaliteit in België

Criminaliteit kan niet bestreden worden indien de media zoals in België monddood is, daar wantoestanden niet onbeperkt aan de kaak kunnen gesteld worden. Zowel de manipulatie en controle op de media als de overheidsinmengingen in juridische acties beletten het onbeperkte en hoognodige optreden tegen de criminaliteit, doch bevorderen daar en tegen de wildgroei hiervan.

Zowel de “Roze Balletten, Bende Van Nijvel, Dutroux” als de vervroegde verkiezingen van mei 2010 tonen aan dat de overheden het gerecht manipuleert en de rechtspraak hindert, wat zich uit in een snel stijgende criminaliteit en onveiligheid der bevolking. Ook de kosten voor veiligheid swingen daarbij de pan uit, en eisen voortdurend meer en meer investeringen, en oplopende verliezen voor slachtoffers en overheden, waardoor verliezen voor de gemeenschappen fataal oplopen.


Criminaliteit wordt niet veroorzaakt of aangetrokken door de overvloed in eerste instantie, wel door de mogelijkheden om ongestraft of zonder veel risico te opereren.

Wereldwijd merken we dat ondanks dictaturen, de pers zich roert waardoor nieuws wantoestanden aan de kaak stelt. Stijgende criminaliteit en falende rechtspraak, waardoor criminelen genieten van een indirecte bescherming, jagen de stroom van criminelen en gelukzoekers naar een hoogtepunt. Gevangenissen waarin gedetineerden als verlofgangers worden verzorgd, werken niet afschrikkend en halen dus niets uit.
Men gaat er wel van uit dat de gelegenheid de dief maakt, doch vele kunnen zelfs bij gelegenheid niet overgaan tot diefstal. Diefstal of criminaliteit zet de relatie tussen leden van een maatschappij op de helling, verhinderd vlotte samenwerking en lokt agressie uit, waarvan de dief zelf evengoed slachtoffer kan worden. Iedereen die zich met criminaliteit inlaat creëert ook de eigen onveiligheid.

Vooral gebrek aan inzicht en extreem egoïsme zijn basis voor criminaliteit doch is vooral bij de westerse individualist fundamenteel voorhanden en ontpop zich als een kwaad indien het sociale inzicht faalt. Het gebrek aan inzicht en onvermogen de draagwijdte naar de eigen veiligheid en welzijn in te schatten kan men door straffen of heropvoeding niet wegnemen, ongeacht wat een therapeut hierover te vertellen weet.

Criminaliteit zit niet in elke mens zoals andere dan weer beweren, doch is gebonden aan het westerse individualisme, gecombineerd met sociale degradatie. Zo merken we dat in niet westerse landen criminaliteit vaak nagenoeg onbestaand is terwijl eventuele criminelen hardhandig worden aangepakt.

Oosters “solitair zijn” der Mongoolse volkeren, sluit spontane gevoelens en emotionaliteit naar anderen uit, waardoor het gebrek aan inzicht bij deze bevolkingen een hogere graad van criminaliteit bevorderen, uitzonderlijk strenge aanpak en doodstraf houden deze landen nochtans overeind, terwijl men er verhoudingsgewijs weinig criminaliteit treft. Solitairen streven door hun natuurlijke onverschilligheid nochtans niet naar geweld en bouwen hun relaties op ervaringen, waardoor deze stabieler blijken. Hoe verder naar het zuiden op het vastland, hoe lager de criminaliteit, wat zich vertaald in gebrek aan ordediensten en gevangenissen.

Zowel oosters als vooral Indonesisch nestinstinct, sluiten binnen een gemeenschap de criminaliteit uit, en wakkeren beperkt geweld ter verdediging aan, doch zowel christendom als westerse politieke inmenging en herverdelingen der vroegere gebieden hebben ook hier de criminaliteit voeding gegeven.

Centraal zwart Afrika kent vooral geweld waar westerse industriële belangen primeren. (Het erts bekken van centraal Afrika in Kongo nabij Rwanda.)